As women, we are born more than once during our lifetime.
Our mothers give birth to us, breathe life into us and our dads mold us.
As we grow, we reinvent ourselves, break our molds and reshape us.
We meet people that either add beautiful details to our sculpture,
or that dent or break off pieces of the work of art that we are.
Later on, should we choose to be mothers, we deliberately break
ourselves to make room for another life.
We conceptualize a new sculpture, a hopeful, emotional, work of art,
that will bring us a step closer to the love we so desperately seek.
With the births of our children, we ourselves, are reborn.
We reconfigure our bodies, expand our minds, double the size of our hearts,
we break pieces of us to make their sculpture, we cry, we laugh, we yell, we regret a lot,
we don't know what we are doing, we lose hope, we sometimes even forget who we are in the process. We struggle to come to terms with the fact that a piece of us will become and actually is
an independent growing being, walking alone, with only our love to protect them, to mend the dents that us as well as others will make, to help add details to the their own sculpture and hope that we have shown them how important it is to love and care for themselves as we love and care for them.

Μεγαλώνεις... κι όλα τα "πριν" γίνονται σιγά σιγά "μετά".
'Ολα τα "πρέπει" που σου ζητήθηκαν, έχουν πραγματοποιηθεί και όλα τα επιβαλλόμενα σκαλοπάτια που προαπαιτούνταν έχουν συμπληρωθεί.
Πόσα "θα" και "θέλω" δικά σου έχεις ικανοποιήσει όμως και πόσα όνειρα σου έχεις πραγματώσει;
Πόσες επιθυμίες σου έθαψες για να ανταποκριθείς στις προσδοκίες των άλλων;
Πόσο χρόνο σπατάλησες στο να εκπληρώνεις όνειρα που δεν ήταν δικά σου, προσπαθώντας να φτάσεις τα "σωστά" πρότυπα που σου έθεταν άνθρωποι, που υπέκυπταν σε συλλογικά κριτήρια και όχι σε πραγματικούς, αληθινούς ανθρώπους, με ελεύθερη βούληση;

Κι αν σε πω παραμύθι;
Kι αν σε πω ιστορία που θα φέρει τη λήθη;
Κι αν με ρούχα φανταχτερά έχεις ντυθεί,
κι αν με φανφάρες και υπερβολές ήρθες να με πείσεις
και για αγάπη και έρωτα ήρθες να μου μιλήσεις;

Κι αν έχω χώρο ακόμα στην καρδιά μου για σένα,
κι αν πιστέψω και πάλι σε όμορφες εικόνες και σε λόγια  σε σειρά ωραία βαλμένα;
Κι αν οι πράξεις σου λένε αλήθεια,
κι αν πραγματικά έχεις χρόνο για έναν,
όλα τα δώρα που έχεις στη ψυχή σου θα τα δώσεις σε μένα;

Trust me,  show me what you hide from everyone else,
tell me all the words that you wanted to say, but never dared to speak out.
Share your most inner thoughts with me,
nothing is too little or too insignificant, i want to know you inside out.
The most horrible moment, the most pleasant memory,
your worst fear, your biggest desire.
I am here for you, as a friend, as a lover,
don't be afraid to open up to me, i will be your refuge, your haven,
your cove of tranquility and your sea of pleasure,
give me all the parts of you that you hate and i 'll turn them into love.

Ψεύτικες λέξεις, δανεικές φιλοσοφίες, κλεμμένες ζωές. Πόσους ανθρώπους νομίζεις ότι εξαπατάς με τα κούφια λόγια σου; Σε πόσες καρδιές νομίζεις ότι μπαίνεις προβάλλοντας τα δήθεν αληθινά αισθήματα σου; Πόσα ψέμματα μπορείς να ταΐσεις την μαύρη ψυχή σου χωρίς να νιώσεις την αλήθεια να συστρέφεται και να αντιδρά στα σωθικά σου;
Όλοι οι ιστοί απάτης που μπλέκεις γύρω σου μια μέρα θα γίνουν φυλακή  και δε θα μπορείς πια να ξεχωρίσεις την αλήθεια από το ψέμα. Αυτή θα είναι η καταδίκη σου, ο χαμός της ειλικρίνειας από τη ψυχή σου, θα κρύψει το φως και θα χαθείς σε μια χαράδρα σκότους και φόβου. Θα έχεις χάσει όλα τα άτομα που σ' αγάπησαν και που σου άνοιξαν την καρδιά τους πραγματικά, αφού κατάλαβαν ότι είχες μια διαφορετική πλαστή προσωπικότητα για τον καθένα, μια μάσκα που έκρυβε μόνο ανακρίβειες και απάτες. Και η μοναξιά θα γίνει το θεριό που θα σου τρώει την καρδιά, αφού ποτέ δεν έκατσες να μιλήσεις με τον εαυτό σου, να τον γνωρίσεις, να τον ανακαλύψεις, να τον πλάσεις, να τον κτίσεις, να τον αγαπήσεις, να τον αποδεχτείς. Θα έχεις μια άβυσσο στα στήθια που δε θα μπορείς να γεμίσεις με τίποτα, γιατί τίποτα δε μπορεί να χορτάσει το θεριό που ζει μέσα σου. Αφού δεν εκτίμησες ποτέ τους ανθρώπους που σου δόθηκαν, τις απλές καθημερινές χαρές της ζωής, τις αυθόρμητες αγκαλιές, τη βροχή, τη θάλασσα, θα μείνεις μόνος εσύ και το θεριό σου σε μια σκοτεινή σπηλιά στην πιο απόμακρη γωνιά του μυαλού σου, να φτιάχνεις καινούρια ψέμματα για να καθησυχάσεις τη διάτρητη ψυχή σου.

 
Αγωνίζομαι να βρω τη θέση μου σ' αυτόν τον κόσμο, χωρίς να εγκαταλείψω τα όνειρα μου και χωρίς να ποδοπατήσω τα όνειρα των άλλων. Προχωράω μπροστά, να βρω έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που αφήνω πίσω μου, να βοηθήσω να φτιαχτεί ένας κόσμος αλλιώτικος, ήρεμος, γεμάτος αγάπη, συμπόνοια, κατανόηση, καλοσύνη... Χρειάζεται πρωτεργάτες το παρόν, ανθρώπους που θα φτιάξουν ένα μέλλον που θα τους χωράει όλους ανεξαιρέτως, χωρίς διακρίσεις και προκαταλήψεις, με σεβασμό και ενσυναίσθηση. Μένω πιστή στις πεποιθήσεις μου, σεβόμενη τις πεποιθήσεις των άλλων, πάω κόντρα όμως σε ότι αρρωσταίνει και βαραίνει τη ψυχή μου και πολεμάω για να θεραπευτεί αυτό το ανόσιο, άρρωστο, εχθρικό παρελθόν, να ανθίσει το παρόν και να λάμψει το μέλλον.

Και κάπως έτσι, κοντά στα μεσάνυχτα,  μένεις μόνος με τον εαυτό σου και με τις αμέτρητες σκέψεις σου. Πέρασες όλη τη μέρα προσπαθώντας να σιωπήσεις όλα τα ερωτήματα του μυαλού σου. Τα αγνόησες, τα έπνιξες με άλλες επιφανειακές απορίες, τα έχωσες σε μια γωνίτσα στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, ρίχνοντας άλλα πιο πρακτικά θέματα από πάνω, αλλά...
Κάπου εκεί πριν ή και μετά τα μεσάνυχτα σώνονται οι δικαιολογίες,  χάνονται τα "μα" και τα "μου" και δε μπορείς πια να κρυφτείς από 'σένα. Αναμοχλεύονται όλες οι ερωτήσεις που νόμιζες ότι έθαψες αρκετά βαθιά, ούτως ώστε να γλυτώσεις απ' αυτές και πέφτουν πάνω σου με φόρα...
Λυσσασμένες, μανιασμένες, όλες απαιτούν απαντήσεις και λύσεις εδώ και τώρα. Και τι να πεις πια και πως να τις αποφύγεις, εσύ που όλη μέρα τις καταπίεζες, τις έχωνες όλο και πιο βαθιά μέσα σου και τώρα ξεπηδάνε ανεξέλεγκτες και εσύ είσαι ανίκανος να ξεφύγεις... Κάπου εκεί κοντά στα μεσάνυχτα, κοντά στις μικρές ώρες του πρωινού, κάπου εκεί είναι η ώρα που ερχόμαστε αντιμέτωποι με όλες τις επιλογές και τις αποφάσεις μας... Κάπου εκεί, κοντά στα μεσάνυχτα κρίνουμε και κρινόμαστε από τον εαυτό μας...

I don't want to think anymore,
I don't want to feel anything,
I wish for my mind to go silent
and my heart to go numb.
I want a quiet lake to look at,
a cloudy sky embroidered with
threads of sunlight and a
breeze, so that the tree leaves may
whisper poems to my torn soul.
I want to lay on the grass, take in the sky and just be lost in time and space, as the sunbeams caress my face and the sound of the water calms the tempest brewing inside me.

Ο Μορφέας μ' έχει εγκαταλείψει. Δε με υποδέχεται πια τα βράδια στην αγκάλη του. Δε βαραίνει τα βλέφαρα μου η νύστα, δε μπορεί ο ύπνος να με λυτρώσει από τις σκέψεις μου.
Σε σκέφτομαι, τη σκέφτομαι, τον σκέφτομαι, τους σκέφτομαι, τα σκέφτομαι, όλα και όλους ταυτόχρονα και συνάμα το καθένα, τον καθέναν ξεχωριστά. Δώδεκα, μία, δύο, τρείς, τέσσερεις το πρωί. Τι σημασία έχει τώρα πια τι ώρα είναι. Απλοί αριθμοί που διαδέχονται ο ένας τον άλλον. Δείκτες που γυρνάνε εσαεί σε ένα κυκλικό κατασκεύασμα, που δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Μόνο δώδεκα αριθμούς που ορίζουν το χρόνο. Τον μοιράζουν, τον διχάζουν, τον πολλαπλασιάζουν, τον διαιωνίζουν ασταμάτητα, ακούραστα, αβίαστα, μηχανικά. Ένας αδιάκοπος, μονότονος ήχος  που μετρά δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, δεκαετίες, αιώνες, ζωές...
Ένας ήχος σταθερός, απρόσκοπτος, συνεχής, διαρκής κυβερνά τη μέρα, τη νύχτα, τον νου, τον άνθρωπο, δέσμιος του χρόνου που απλά περνά και δε λογαριάζει κανέναν και τίποτα. Απλά περνά. Και δεν έχει αρχή ούτε τέλος και χωράει τα πάντα. Αγάπη, μίσος, θυμό, ζήλια, κατανόηση, φιλιά, αγκαλιές, ζωή και θάνατο. Βάσανο και λύτρωση. Κι ο χρόνος κυλά μαζί και παράλληλα με όλα. Απλά περνά...

Πόσο παράξενο ον είναι ο άνθρωπος...
Να έχει ζωώδη ένστικτα που τον κάνουν ορμητικό, ειλικρινή και αληθινό
και να τα καταπιέζει φιλτράροντας τα από τη λογική, το συμφέρον και την ιδιοτέλεια.
Να έχει την ικανότητα του λόγου και της έκφρασης και να μιλάει με το μυαλό αντί με τη καρδιά.
Να χρησιμοποιεί τις λέξεις για να εξαπατήσει αντί για να βοηθήσει, για να αγαπήσει.
Να έχει χέρια ικανά για τις πιο τρυφερές αγκαλιές, ικανά για τα πιο απαλά χάδια και να τα μεταμορφώνει στα πιο σκληρά και άγρια όπλα εναντίον ανθρώπων που είναι ίδιοι με εκείνον.
Τι περιέργη επιλογή να μπορείς να διαλέξεις την αγάπη και τη στοργή και να διαλέγεις την αποξένωση και την μοναξιά.
Πόσο δύσκολο είναι να πηγαίνεις ενάντια στη φύση σου, να απορρίπτεις τη συντροφικότητα και να διεκδικείς συσσώρευση πλούτου και υλικών αγαθών.
Μια αγκαλιά, ένα χάδι κι ένα φιλί, δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο πολύτιμο, πιο ακριβό και πιο αληθινό από αυτά, αυτά θα έπρεπε να επιδιώκει ο άνθρωπος για να γεμίσει τη ψυχή του και την καρδιά του, μόνο αυτά και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία πια.

                                                        For Vincent...

Tonight, I write to you...
Tonight, I write for you
and about you...
I write in honour of your golden, sunbathed sunflowers and your lilac irises...
I write in awe of your turbulent skies and your enchanting starry nights...
I write in recognition of your greatness, your gentleness, your passion, your sensitivity and your fragility...
I write to you, me, a nobody, to tell you that your imagery and your words have touched the darkest corners of my soul...
I want to tell you, to let you know,
"You felt deeply, you felt tenderly"...

                           

Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι σαν τον ήλιο σε καθάρια χειμωνιάτικη μέρα, λάμπουν, αλλά δε νιώθεις καθόλου ζεστασιά.
Είναι και κάποιοι άλλοι άνθρωποι όμως,
που είναι η παρουσία τους γύρω σου ανεπαίσθητη και διακριτική όπως ο αέρας που αναπνέεις.
Αυτοί που είναι πάντα εκεί, που σε στηρίζουν, που σου δίνουν ζωή και
που εσύ τους έχεις τόσο δεδομένους,
που δεν αντιλαμβάνεσαι ότι είναι το οξυγόνο σου, η αναπνοή σου.
Αυτούς τους ανθρώπους βρες, άνοιξε τα μάτια σου και δες τους και εκτίμησέ τους λίγο περισσότερο.
Κανένας δε μένει δίπλα σου επειδή απολαμβάνει την περιφρόνηση σου, μένει δίπλα σου γιατί ελπίζει ότι αργά ή γρήγορα θα τραβήξει την προσοχή σου...

Λυπάμαι....
Λυπάμαι γιατί νιώθω ότι έχουμε καταλήξει να ζούμε σε ένα κόσμο που δε μας σοκάρει πλέον καμιά εικόνα, κανένα σκάνδαλο, τίποτα δε μας εκπλήσσει πια εκτός από την ειλικρίνεια. Κανένα ψέμα δε μας φαίνεται παράξενο. Μας παραξενεύει η αλήθεια, το συναίσθημα, η ευαισθησία και η αθωότητα...
Πώς φτάσαμε ως εδώ... να δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε την αλήθεια, να μην πιστεύουμε πια στις λέξεις, να μην έχουμε εμπιστοσύνη σε καμιά από τις αισθήσεις μας εκτός από την όραση...
Να μας μιλούν άνθρωποι με ευαισθησία και συναίσθημα και να τους χαρακτηρίζουμε αδύναμους, ονειροπόλους, χαμένους...
Έχουμε ταυτίσει την αθωότητα και την ενσυναίσθηση με ουτοπία... Δε χωράνε τα αγνά, απλά συναισθήματα στην καθημερινότητα μας, οι ωραίες λέξεις περισσεύουν πια, κανένας άνθρωπος δε μπορεί να μας πείσει, να μας παρηγορήσει, μόνο εικόνες, σκληρές εικόνες, άγριες αποκαλύψεις της παγκόσμιας αλήθειας, μόνο πραγματικά ορατά σημάδια αλλιώς κενό...
Κι εμείς οι λίγοι που μείναμε πίσω από τους υπόλοιπους; Εμείς που προτιμάμε τις υπόλοιπες μας αισθήσεις κι όχι την όραση; Εμάς που μας συγκινεί ένα τραγούδι και μερικά όμορφα λόγια;
Εμάς που μας παρηγορεί η μυρωδιά και η ζεστασιά της αγκαλιάς του αγαπημένου μας προσώπου;
Εμάς που μας λείπει το φιλί, το χάδι, η επαφή;
Ξεχασμένοι από όλους μένουμε πίσω εμείς γιατί δε βλέπουμε, τα μάτια μας τα κλείνουμε για να δούμε, για να νιώσουμε, για να συνδεθούμε...
Νιώθουμε...
Νιώσε με....

Κι όταν έχω πια γεράσει,
αν μου δοθεί το προνόμιο τούτο,
κι όταν έχω πια μείνει μόνη μου,
κι έχω ξεκουτιάνει,
άραγε θα με θυμάται κανείς;

Θα έχω αγαπήσει κάποιον αρκετά,
τόσο που να αξίζω τη θύμηση του;
Θα έχω κάνει κάτι αρκετά σημαντικό,
τόσο που να με θυμάται η συλλογική
μνήμη του κόσμου ή θα χαθώ σαν τόσοι
άλλοι σαν κόκκος άμμου στην έρημο;

Ας μη με θυμάται κανείς,
ίσως να είναι καλύτερα και για εκείνους
και για μένα. Δε θα με βαραίνει κανένα
ακατόρθωτο κατόρθωμα, ούτε η απουσία μου θα λυπεί αυτόν που αγάπησα
αν η αγάπη μου δε βρει ανταπόκριση...

Η λήθη από μόνη της θα είναι και κατάρα και λύτρωση,
κόλαση και παράδεισος, θάνατος κι ανάσταση....

Η μοναξιά βαθαίνει,
η καρδιά νοσεί..
Τα αστέρια έχουν σιγήσει,
η σιωπή του ουρανού εκκωφαντική...
Η πίστη μου έχει κλονιστεί,
η ψυχή μου λειψή...
Όλα τα μελαγχολικά "γιατί" υπερχειλίζουν και πνίγονται σε μια άηχη κραυγή.
Έχει κολλήσει το παράπονο στο λαιμό μου και δεν μπορεί πια λέξη να βγει...
Στεγνός λυγμός,  δάκρυ χωρίς πληγή,
πόσοι αναστεναγμοί χωράνε
άραγε σε μια μικρή ρωγμή...

Θα 'θελα μια φορά να χτυπήσει το τηλέφωνο μου τα μεσάνυχτα και να είσαι εσύ...
Να μου πεις:
"Δεν άντεξα άλλο, έπρεπε να σου μιλήσω...
Έπρεπε να σου πω αυτά που κρατάω μέσα μου, αυτά που νομίζω ήδη ξέρεις...
Νιώθω πολλά πράγματα για σένα...
Δεν είναι τυχαίο που νιώθω αμήχανα όταν είμαστε μόνοι μας, που σε κοιτάω και χαμογελώντας σου κλείνω το μάτι.
Με κάνεις να γελάω και ξυπνάς μέσα μου αισθήματα που προσπαθώ να κοιμήσω..."
Μόνο μίλα μου, πες μου θέλω χρόνο, πες μου κάτι, οτιδήποτε, αλλά να νιώσω τουλάχιστον ότι το θες κι εσύ έστω και λίγο αυτό το "μυστήριο" που συμβαίνει μεταξύ μας....
Μίλα μου....

Μετά από τόσα χρόνια,
μετά από τόσα καρδιοχτύπια και άλλες τόσες αμέτρητες απογοητεύσεις, εξακολουθώ να θέλω να πιστεύω στην αγάπη.
Στην αγνή, άσπιλη και άμωμη αγάπη.
Σ' αυτήν που υπάρχει στα παραμύθια, στο ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Δε ξέρω γιατί...
Η ζωή προσπάθησε πολλές φορές ως τώρα να με μορφώσει, να με εμποτίσει  κυνισμό και ρεαλισμό.
Μάταια από ότι φαίνεται...
Μάλλον είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως...
Ή απλά μια αιώνια αισιόδοξη ύπαρξη...
Τη θέλω την αγάπη,
την αγκαλιά που σε ανακουφίζει, το χάδι που σου ξαναδίνει ελπίδα, το φιλί που σε ανασταίνει...
Πιστεύω στον θυελλώδη έρωτα  και στην αληθινή αγάπη...
Πιστεύω....

Αναπολώ την εποχή που μικροί,
λευκοί φάκελοι έρχονταν
με το ταχυδρομείο και περιέκλειαν πολύτιμα λόγια από αγαπημένα
άτομα που έμεναν μακριά.
Είτε μόνιμα, είτε προσωρινά
ήταν μακριά και αυτή η απόσταση
έκανε κάθε γράμμα να μοιάζει
με ένα μικρό θαύμα.
Το καθένα έκρυβε μια γλυκιά
ανυπομονησία στα χαρτιά του
και ήταν μοναδικό στον κόσμο.
Δεν υπήρχε τίποτα πιο ακριβό και πιο ειλικρινές
από εκείνες τις απλές, λιτές χειρόγραφες λέξεις...

I love it when you smile earnestly,
when your eyes fill with sincere joy
and that just for at least a moment
all your cares seem to fade away.
I love how the green in your eyes shines brighter and that your look is more vibrant.
How you hide your mouth with your hand, because you don't want to show your whole smile, as if its too real and others might see that you are genuinely happy.
I sometimes feel that you are afraid to express emotions, especially joy,
you seem so troubled most of the time,
that i can't help but think that your smiles and your laughter are very special
and very rare.

Κι αν πονάς κι εσύ,
τότε ξέρεις πως νιώθω κι εγώ,
κι αφού ξέρεις,
γιατί με πονάς περισσότερο;
Γιατί δε θέλεις να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον, να συγχωρέσουμε ο ένας τον άλλον, να σταματήσουμε τη μάχη και να δούμε αν σώζεται ο πόλεμος;