Είναι κάτι τραγούδια τρυφερά σαν χάδια, που αγγίζουν την καρδιά και παρηγορούν το πνεύμα.

Ακούσματα γνώριμα που καταλαγιάζουν τη θλίψη και κατευνάζουν τις ανησυχίες του νου.

Μελωδίες που σε ταξιδεύουν στο χρόνο, νότες που αγγίζουν κάθε νοητή χορδή της ύπαρξής σου.

Ρυθμικοί παλμοί προερχόμενοι από κάθε κρουστό σημείο του σώματός σου, 

νανουρίζουν με έμμετρο τρόπο όλα όσα σε βασανίζουν. 

Γιατί η μουσική είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με τη γιατρειά των ανταριασμένων ψυχών.

Γιατί οι στίχοι των ποιητών είναι φωνές ανθρώπων ανήμπορων να εκφραστούν χωρίς λυρισμό. 

Γιατί ο άνθρωπος με ήχο γεννιέται, με λόγο ζει και σιωπηλά πεθαίνει.

 Σε κρατάω σφιχτά, κι όμως νιώθω την αγκαλιά μου άδεια…

Μου δίνεις τόσο όσο, όμως ποτέ όσο θέλω για να σε χορτάσω…

Τη στοργή και την αγάπη σου τις νιώθω σα λεπτές ψιχάλες, ενώ εγώ έχω την ανάγκη να σταθώ στη μέση της καταιγίδας σου για να ξεδιψάσω.

Ίσως το κενό που έχω μέσα μου να 'ναι κάτι εντελώς ολόδικό μου και να 'ναι άδικο από μένα να σου ζητάω να το γεμίσεις. 

Η ψυχή μου όμως ποθεί τη δική σου, θα 'θελα οι σκέψεις μας να γίνουν ένα, τα χέρια μας να ερωτευτούν με το πρώτο άγγιγμα, η μυρωδιά σου να χαρακτεί στη μνήμη μου και να γεμίσει τα πνευμόνια μου, η γεύση σου να μην αφήσει ποτέ πια το στόμα μου ορφανό. 

Θέλω η όψη σου να αφήσει το ανεξίτηλο σημάδι της στις ίριδες των ματιών μου, καθώς το βλέμμα σου θα διαπερνά κάθε φυσική αντίσταση που θα προβάλλει το σώμα μου. Να έρθεις τόσο κοντά μου, που ούτε ένας ψίθυρος αέρα να μην μπορεί να περάσει ανάμεσα από τα σώματα μας. Η ανάσα σου να γίνει και δική μου, το δέρμα σου προέκταση του δικού μου και οι κτύποι της καρδιάς μας αδιαχώριστοι…

Αιθεροβάμωνες σε νεφέλες που φτιάξαμε μόνοι μας ψάχνοντας τρόπο να δραπετεύσουμε από αυτά που μας βαραίνουν, απλώνοντας φτερά ξεπουπουλιασμένα από τις κακουχίες της καρδιάς, καταφέραμε να φτάσουμε έναν ουρανό καθάριο, φιλόξενο, γεμάτο κατανόηση. Σκαρφαλώσαμε σε άστρα και γαλαξίες να φτιάξουμε με αστερόσκονη και δάκρυ κάτι μοναδικά δικό μας. Πιαστήκαμε λοιπόν από ένα σποράκι πικραλίδας που το πήρε ο άνεμος αγκαλιά για να κατέβουμε και να φυτέψουμε το τρυφερό βλαστάρι της αγάπης μας, σε ένα σύννεφο ποτισμένο με όλες τις αποχρώσεις ενός δειλινού γεμάτοι ελπίδα.

 There is a whole world in a tear...

A world of possibilities. A world of unfulfilled promises, a painful mourning of missed opportunities and fleeting moments of happiness. 

It glistens and falls like a raindrop and then more and more rush after it. Cathartic and cleansing as rain itself, a personal and intimate washing away of sadness and despair. Every single tear holds as much pain as it does power. 

Transforming and revealing, it flows down your face caressing every little bit of imperfect, sallow skin as it goes down, reaching the corner of your mouth, giving you a salty taste of sorrow and hope. Savour it, feel it awakening your senses one by one, taste, touch, look at yourself in the mirror, acknowledge your emotions, hold yourself, pick you up, talk to you gently, make you feel as good as you make others feel when consoling them. 

Remember to forgive you as you do others, love you as you love the person that is closest to you, spoil you as you do your loved ones, demand to be noticed if you need to. 

Do everything you need to do for you, no one else will...

 I fell into myself again...

I hardly realized it.

It was a thought that lingered longer than it should.

What was supposed to be a fleeting notion, stopped, stayed and demanded to be entertained...

and then I fell.

The thought consumed me, it fell into the void within me and shortly after so did I.

And there we were, the thought and I, falling, spiraling together, trying to hold on to one another for comfort, but instead, with every touch a searing pain jolted us apart. Like a lover you long to touch, but know you cannot be with and yet are drawn to uncontrollably, as a virtuous man is drawn to sin.

The pain is comforting, at least you feel something and when you are numb and unable to feel anything, hurting yourself, even if it is only by entertaining horrible thoughts, the aching, the yearning, the worry helps you feel something...

I fell into myself again...

and I don't know how to climb back out...

So you've been with someone for a long time, maybe even for the better part of your adult life.
No one has done anything to disrespect one another. Time has passed leaving his marks on your face, on your body, on your soul. Maybe you've grown weary of one another, maybe you've grown apart, maybe everything you're doing now seems trivial and deprived of meaning, of essence.
If you've always been right to each other, if you've always been respectful to each other, if you've dedicated your life to each other, don't be stupid now. Doing something frivolous, allowing yourself to fulfill a whim, see if you still have "it", won't change anything more than a couple of days or weeks of your day to day routine. Another person won't change your life, it might break the rut you're stuck in for a while, but it will definitely break more than that. If you are feeling stuck or bored, don't change the person you are with, change your life together. Go for a long trip, take up a new activity, remember everything that made you fall for each other, learn to have fun together again, don't change the person, change your perspective, communicate, ground each other, learn to hold each other and walk hand in hand forward again.

As women, we are born more than once during our lifetime.
Our mothers give birth to us, breathe life into us and our dads mold us.
As we grow, we reinvent ourselves, break our molds and reshape us.
We meet people that either add beautiful details to our sculpture,
or that dent or break off pieces of the work of art that we are.
Later on, should we choose to be mothers, we deliberately break
ourselves to make room for another life.
We conceptualize a new sculpture, a hopeful, emotional, work of art,
that will bring us a step closer to the love we so desperately seek.
With the births of our children, we ourselves, are reborn.
We reconfigure our bodies, expand our minds, double the size of our hearts,
we break pieces of us to make their sculpture, we cry, we laugh, we yell, we regret a lot,
we don't know what we are doing, we lose hope, we sometimes even forget who we are in the process. We struggle to come to terms with the fact that a piece of us will become and actually is
an independent growing being, walking alone, with only our love to protect them, to mend the dents that us as well as others will make, to help add details to the their own sculpture and hope that we have shown them how important it is to love and care for themselves as we love and care for them.

I have often wished I were able to take you on long journeys around the globe,
to create such wonderful memories with you, that would be strong enough to
erase everything that ever hurt you, moments that would help you feel whole again
and mend the broken parts of you that still stir inside,
reminding you of painful thoughts, otherwise buried and forgotten.

I wish I could show you the most bewildering places in the world, the most enchanting forests,
tame the wildest seas, marvel at the most stunning sunsets, talk until the break of dawn,
unveiling the secrets of love and life, satisfying the insatiable wanderlust, that is such a big part of our existence and be lost in each other without never wanting to be found outside one another again.

I only have myself to offer, words to help me paint the most magical sceneries for you,
sentences to take you along the most fascinating travels my imagination and experiences
can lead you to, i can give you sensory adventures through smell touch and taste like only I can create.
So love me like only you know how and let me love you like only I can love you
and let our essences intertwine conjuring an ethereal matter out of our purest emotions for one another.

"This too shall pass"

How many times have you heard this phrase?
When something horrible happens, something painful, something unbearable,
a friend, a parent, or even a bystander, will offer these four words of "wisdom" to you.
Have you thought of how many times you yourself may have offered these words of "comfort" to someone else? A family member, a friend, a bystander?

What does it even mean anyway?
Chronologically speaking, yes time passes, he waits for no one. When we are happy everything seems to go by extremely fast. When we are bored time lingers longer. When we are in physical pain, time passes excruciatingly slow. When our soul hurts, time seems to stand still as if to let us experience loss, depression, painful realizations to the fullest. Everything passes eventually, leaving space and time to be completed with something else, but memories linger.

"Time heals all wounds"

Physical wounds of course!
Time is a great healer of the body in most cases.
What of permanent body damage? What about the mind or the soul?
That is an entirely different matter.
Memories, loss of  important abilities, loss of loved ones, regrets... no time doesn't help.

"Out of sight, out of mind"

Partially true, our mind keeps busy throughout our days with daily, mundane things, grocery lists, work tasks, mental notes to self: put clothes on, drive car, walk, brush teeth, bathe, go to sleep.
And just before you go to sleep, when finally in bed, a revision of your day takes place in your mind.
Lists made, boxes ticked, requirements fulfilled, forms submitted, now what?
You start thinking of your life choices, reevaluate your actions, regrets? Many!
An ex that you still miss? A friend that is now a foe? A family member that is gone and that you miss dearly? None of the above ever leave your mind entirely. Your sight? Of course. Your mind? Rarely.

Expressions of comfort are exactly that. They are meant to comfort you, to calm you, to help sedate the pain, but they are only partially true, nothing is ever really forgotten, even if you voluntarily try to forget, a small corner in the back of your head will be filled with the memories you are trying to suppress, a small crack in your heart will always be filled with emotions and scars you are trying to hide.

Live with the pain and the memories, don't hide your scars, wear them as a badge of honor, all your experiences good or bad are proof that your alive and trying your best. Live your life without judgement and regret.

"Live and let live".

Ήμουν κουρασμένο παιδί, αργότερα εξαντλημένη έφηβος

και μετά μία ταλαίπωρη ενήλικας.

Είχα αρχίσει να φροντίζω τους άλλους από μικρή,

να νοιάζομαι για τα πράγματα που συνέβαιναν στους γύρω μου,

να ανησυχώ για τον κόσμο μου.

Παρόλα αυτά, μεγαλώνοντας η κούραση με βάραινε όλο και περισσότερο,

το νόημα της ζωής, της ύπαρξης, με προβλημάτιζαν συνεχώς,

μέχρι που κατάλαβα ότι η ευθύνη των πάντων δε βάραινε μόνο τους δικούς μου ώμους.

Δεν έπρεπε να αναλάβω εγώ τα πάντα για όλους.

Άργησα να συνειδητοποιήσω αυτά που συνέβαιναν σε μένα,

άργησα πολύ εαυτέ μου να νοιαστώ για σένα, σε παραμέλησα,

σε έβαλα στην άκρη και σε ξέχασα.

 Μετά κατάλαβα ότι έπρεπε να φροντίσω και 'μένα,

να προστατεύσω και 'μένα, να μ' αγκαλιάσω, να με μάθω,

να με αποδεχτώ, να μ' αγαπήσω.

Γι' αυτό έστω και τώρα εαυτέ μου, σου υπόσχομαι ότι δε θα σε

ξαναπετάξω και ούτε ποτέ θα ξαναφήσω άλλον να σε μειώσει

να σε υποτιμήσει, να σε παραγκωνίσει.

 Από 'μένα, σε 'μένα, για 'μένα, μου το υπόσχομαι.

Θέλω να αγγίξω το μπλε της ψυχής σου,

θέλω να βαφτώ μ' αυτό το χρώμα που έχει κατακλύσει το κέντρο της ύπαρξής σου.

Θέλω να κολυμπήσω στο αχανές βάθος του μυαλού σου,

να καταλάβω τις αποχρώσεις των σκέψεων σου

και να παραδοθώ στο γαλάζιο των απόκρυφων παθών σου.

Θέλω να δω όλα όσα κρύβεις στην αδάμαστη θάλασσα

που αέναα αναμοχλεύει τις λέξεις μέσα σου,

τις έννοιες που σε βασανίζουν,

τα αισθήματα που ξεχειλίζουν από μέσα σου,

είτε με λόγια, είτε με δάκρυα.

Θέλω να είμαι εκεί να καταλαγιάζω

τα κύματα που φουσκώνουν και πνίγουν τη φωνή σου,

θέλω να είμαι εκεί να αγκαλιάζω τους δαίμονες

που ξεπηδούν από μέσα σου και σε τρομάζουν,

να τους μιλώ με λόγια μελίρρυτα, να χαϊδεύω τα αυτιά τους,

να τους ψιθυρίζω και να τους εμφυσώ ηρεμία κοιμίζοντάς τους γλυκά.

Άσε με να είμαι εκεί για σένα, για όλα, σε όλα...

Speak in whispers my love, sigh silently, heavily,

let your breath caress my ears.

Muffle your moans so that only I can hear.

Let me hide under the sheets and give you shivers of pleasure.

Touch me softly, intently, touch me with your hands,

your tongue, make me quiver in return.

Let our bodies pulsate in unison,

as our chests heave up and down, in rhythmic tandem movements,

kiss me, breathe life into me and let me shake in your arms as you do in mine,

together as one body, sighing, embracing tightly,

feeling each other’s heat run through us.

Μεγαλώνεις... κι όλα τα "πριν" γίνονται σιγά σιγά "μετά".
'Ολα τα "πρέπει" που σου ζητήθηκαν, έχουν πραγματοποιηθεί και όλα τα επιβαλλόμενα σκαλοπάτια που προαπαιτούνταν έχουν συμπληρωθεί.
Πόσα "θα" και "θέλω" δικά σου έχεις ικανοποιήσει όμως και πόσα όνειρα σου έχεις πραγματώσει;
Πόσες επιθυμίες σου έθαψες για να ανταποκριθείς στις προσδοκίες των άλλων;
Πόσο χρόνο σπατάλησες στο να εκπληρώνεις όνειρα που δεν ήταν δικά σου, προσπαθώντας να φτάσεις τα "σωστά" πρότυπα που σου έθεταν άνθρωποι, που υπέκυπταν σε συλλογικά κριτήρια και όχι σε πραγματικούς, αληθινούς ανθρώπους, με ελεύθερη βούληση;

Μη με φοβάσαι, θα σε προσέχω,
σαν εύθραυστο κρύσταλλο, σαν νεογνό πουλάκι,
με ευλάβεια στα χέρια μου θα σε κρατώ.

Την καρδιά σου κλείσε στη καρδιά μου,
να σου την φυλάω, να μην την πειράξει κανείς,
φρουρός ακοίμητος θα είμαι εκεί και θα σε προστατεύω.

Άνοιξε μου την ψυχή σου, δώσε μου το χέρι σου,
έλα κοντά, πολύ κοντά μου, άσε με να σε κρατήσω σφιχτά,
δείξε μου εμπιστοσύνη και έλα να ταξιδέψουμε αγκαλιά.

Πάμε μακριά, πολύ μακριά από ότι μας έχει πληγώσει,
καινούρια να βρούμε απάτητη ακτή και
εκεί να κτίσουμε ότι μπορούμε απ' την αρχή.

There used to be magic, there used to be laughter, there used to be moments you never wanted to end. Things felt simpler, words made more sense, winters seemed longer, cosier, springs were endless and summers shone brighter, autumns never came. Careless, happy and free roaming the streets, tackling the waves of  high seas, trekking through forests by lakes and lying on the grass looking at the stars. The wind refreshing, the water cleansing and the sky infinite. I looked into your eyes and i could see the world, you looked into mine and you would see the deepest oceans, the abyss that was my soul, the unsettling depths of my thoughts. You got scared of my silence and grew distant, my abyss no longer excited you, you couldn't see the wonders hiding in it anymore, you couldn't see the colors or glimpses of fluorescent lights, the swirls of smiles and waves of love. You only saw darkness and despair, you no longer wanted to venture to the centre of my being, to solve the mystery of my existence and left to sail in calmer seas, less deep with clear waters,  no mysteries of the deep, no surprising twists. And then autumn finally came and i found comfort in my solace and in the yellow colors of the falling leaves, in the light rain and in the crisp morning air. Every dawn a rebirth, every sunset a small death, every night a reshaping ceremony of me.

Κι αν σε πω παραμύθι;
Kι αν σε πω ιστορία που θα φέρει τη λήθη;
Κι αν με ρούχα φανταχτερά έχεις ντυθεί,
κι αν με φανφάρες και υπερβολές ήρθες να με πείσεις
και για αγάπη και έρωτα ήρθες να μου μιλήσεις;

Κι αν έχω χώρο ακόμα στην καρδιά μου για σένα,
κι αν πιστέψω και πάλι σε όμορφες εικόνες και σε λόγια  σε σειρά ωραία βαλμένα;
Κι αν οι πράξεις σου λένε αλήθεια,
κι αν πραγματικά έχεις χρόνο για έναν,
όλα τα δώρα που έχεις στη ψυχή σου θα τα δώσεις σε μένα;

Κάθε μέρα που περνά δένομαι μαζί σου όλο και πιο πολύ. Κάθε μέρα ο σπάγκος της καρδιάς μου σφίγγει και τεντώνεται προσπαθώντας να σε φτάσει και να σε φέρει πιο κοντά. Κάθε μέρα που περνά η παρουσία σου μου γίνεται απαραίτητη, σχεδόν ζωτική. Σαν το οξυγόνο που αναπνέω, σαν κτύπος της καρδιάς μου, σαν ανάσα της ψυχής μου. Όταν είμαι μαζί σου νιώθω ότι δεν υπάρχει χρόνος, τα ρολόγια σταματούν. Δεν ξέρω καν που βρίσκομαι και ούτε με νοιάζει, φτάνει μόνο να είμαι δίπλα σου, να σου κρατάω το χέρι σφιχτά. Να ακουμπά η καρδιά μου στην καρδιά σου, σαν με κρατάς στα χέρια σου αγκαλιά, στο λακκάκι του λαιμού σου να τρυπώνω, να κρύβομαι από τον κόσμο και να υπάρχεις μόνο εσύ κι εγώ.

Ήθελα να με κρατήσεις σφιχτά και να διώξεις όλες τις αναστολές μου.

Να κολλήσεις το σώμα σου στο δικό μου και να ξεπαγώσεις τις αισθήσεις μου.

Τα χείλη σου να ακουμπήσουν τα δικά μου και 

η γλώσσα σου να εισβάλλει στο στόμα μου διεκδικώντας τη δική μου.

Ήθελα τα φιλιά σου να αφήσουν τα σημάδια τους στο λαιμό μου,

τα χέρια σου να αγγίξουν τα στήθη μου, η αγκαλιά σου να αφοπλίσει

τη ψυχή μου και η ανάσα σου στο σώμα μου, να μου εμφυσήσει ξανά ζωή.

Και σαν ξαναζωντανεύω γυναίκα και πάλι, αναστημένη από τα δικά σου χάδια,

να γίνεσαι όλο και πιο τολμηρός, όλο και πιο απαιτητικός από το κορμί μου,

ξυπνώντας μου επιθυμίες που είχα καταπιέσει και "θέλω" που είχα ξεχάσει.

Διάβασες στα μάτια μου όλα αυτά που δεν τόλμησα να σου πω με λέξεις,

ερμήνευσες τις ανάσες μου, τα βογγητά μου, εκπλήρωσες όλες μου

τις προσδοκίες, γκρέμισες τις ανασφάλειες μου και προσκήνυσες ευλαβικά

το κορμί μου, με τόλμη και τυφλή υποταγή.

Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που ψάχνω,
αυτό το κομμάτι μου που είναι εντελώς χαμένο,
που μου λείπει και δε μπορώ να το βρω.
Αυτό που θα κάνει τη ψυχή μου να ηρεμήσει,
την καταιγίδα μέσα μου να καταλαγιάσει,
την καρδιά μου να ξαναγαπήσει.

Νιώθω ότι η πυξίδα μου δεν έχει βρεί ακόμα το βορρά της,
ότι το καράβι μου έχει χαθεί στο πέλαγος,
χωρίς κατεύθυνση, χωρίς πορεία, χωρίς άγκυρα.
Περιπλανιέμαι στο σκοτάδι, χωρίς αστέρια, χωρίς φεγγάρι,
προσπαθώντας να βρω το φως μέσα μου, να το βγάλω προς τα έξω,
αφού δε μπορώ εγώ πια να δω με τα μάτια μου, ψάχνω με την καρδιά.

Ψηλαφίζω το κενό, απλώνω τα χέρια μου, ανοίγω την αγκαλιά μου
ίσως βρω κάπου εκεί έξω, έστω και τυχαία ένα χέρι που να ταιριάζει
μόνο με το δικό μου χέρι, μια αγκαλιά που να εφαρμόσει ακριβώς στη δική μου,
ίσως βρω επιτέλους το βορρά μου...

Trust me,  show me what you hide from everyone else,
tell me all the words that you wanted to say, but never dared to speak out.
Share your most inner thoughts with me,
nothing is too little or too insignificant, i want to know you inside out.
The most horrible moment, the most pleasant memory,
your worst fear, your biggest desire.
I am here for you, as a friend, as a lover,
don't be afraid to open up to me, i will be your refuge, your haven,
your cove of tranquility and your sea of pleasure,
give me all the parts of you that you hate and i 'll turn them into love.