There used to be magic, there used to be laughter, there used to be moments you never wanted to end. Things felt simpler, words made more sense, winters seemed longer, cosier, springs were endless and summers shone brighter, autumns never came. Careless, happy and free roaming the streets, tackling the waves of  high seas, trekking through forests by lakes and lying on the grass looking at the stars. The wind refreshing, the water cleansing and the sky infinite. I looked into your eyes and i could see the world, you looked into mine and you would see the deepest oceans, the abyss that was my soul, the unsettling depths of my thoughts. You got scared of my silence and grew distant, my abyss no longer excited you, you couldn't see the wonders hiding in it anymore, you couldn't see the colors or glimpses of fluorescent lights, the swirls of smiles and waves of love. You only saw darkness and despair, you no longer wanted to venture to the centre of my being, to solve the mystery of my existence and left to sail in calmer seas, less deep with clear waters,  no mysteries of the deep, no surprising twists. And then autumn finally came and i found comfort in my solace and in the yellow colors of the falling leaves, in the light rain and in the crisp morning air. Every dawn a rebirth, every sunset a small death, every night a reshaping ceremony of me.

Κι αν σε πω παραμύθι;
Kι αν σε πω ιστορία που θα φέρει τη λήθη;
Κι αν με ρούχα φανταχτερά έχεις ντυθεί,
κι αν με φανφάρες και υπερβολές ήρθες να με πείσεις
και για αγάπη και έρωτα ήρθες να μου μιλήσεις;

Κι αν έχω χώρο ακόμα στην καρδιά μου για σένα,
κι αν πιστέψω και πάλι σε όμορφες εικόνες και σε λόγια  σε σειρά ωραία βαλμένα;
Κι αν οι πράξεις σου λένε αλήθεια,
κι αν πραγματικά έχεις χρόνο για έναν,
όλα τα δώρα που έχεις στη ψυχή σου θα τα δώσεις σε μένα;

Κάθε μέρα που περνά δένομαι μαζί σου όλο και πιο πολύ. Κάθε μέρα ο σπάγκος της καρδιάς μου σφίγγει και τεντώνεται προσπαθώντας να σε φτάσει και να σε φέρει πιο κοντά. Κάθε μέρα που περνά η παρουσία σου μου γίνεται απαραίτητη, σχεδόν ζωτική. Σαν το οξυγόνο που αναπνέω, σαν κτύπος της καρδιάς μου, σαν ανάσα της ψυχής μου. Όταν είμαι μαζί σου νιώθω ότι δεν υπάρχει χρόνος, τα ρολόγια σταματούν. Δεν ξέρω καν που βρίσκομαι και ούτε με νοιάζει, φτάνει μόνο να είμαι δίπλα σου, να σου κρατάω το χέρι σφιχτά. Να ακουμπά η καρδιά μου στην καρδιά σου, σαν με κρατάς στα χέρια σου αγκαλιά, στο λακκάκι του λαιμού σου να τρυπώνω, να κρύβομαι από τον κόσμο και να υπάρχεις μόνο εσύ κι εγώ.

Ήθελα να με κρατήσεις σφιχτά και να διώξεις όλες τις αναστολές μου.

Να κολλήσεις το σώμα σου στο δικό μου και να ξεπαγώσεις τις αισθήσεις μου.

Τα χείλη σου να ακουμπήσουν τα δικά μου και 

η γλώσσα σου να εισβάλλει στο στόμα μου διεκδικώντας τη δική μου.

Ήθελα τα φιλιά σου να αφήσουν τα σημάδια τους στο λαιμό μου,

τα χέρια σου να αγγίξουν τα στήθη μου, η αγκαλιά σου να αφοπλίσει

τη ψυχή μου και η ανάσα σου στο σώμα μου, να μου εμφυσήσει ξανά ζωή.

Και σαν ξαναζωντανεύω γυναίκα και πάλι, αναστημένη από τα δικά σου χάδια,

να γίνεσαι όλο και πιο τολμηρός, όλο και πιο απαιτητικός από το κορμί μου,

ξυπνώντας μου επιθυμίες που είχα καταπιέσει και "θέλω" που είχα ξεχάσει.

Διάβασες στα μάτια μου όλα αυτά που δεν τόλμησα να σου πω με λέξεις,

ερμήνευσες τις ανάσες μου, τα βογγητά μου, εκπλήρωσες όλες μου

τις προσδοκίες, γκρέμισες τις ανασφάλειες μου και προσκήνυσες ευλαβικά

το κορμί μου, με τόλμη και τυφλή υποταγή.

Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που ψάχνω,
αυτό το κομμάτι μου που είναι εντελώς χαμένο,
που μου λείπει και δε μπορώ να το βρω.
Αυτό που θα κάνει τη ψυχή μου να ηρεμήσει,
την καταιγίδα μέσα μου να καταλαγιάσει,
την καρδιά μου να ξαναγαπήσει.

Νιώθω ότι η πυξίδα μου δεν έχει βρεί ακόμα το βορρά της,
ότι το καράβι μου έχει χαθεί στο πέλαγος,
χωρίς κατεύθυνση, χωρίς πορεία, χωρίς άγκυρα.
Περιπλανιέμαι στο σκοτάδι, χωρίς αστέρια, χωρίς φεγγάρι,
προσπαθώντας να βρω το φως μέσα μου, να το βγάλω προς τα έξω,
αφού δε μπορώ εγώ πια να δω με τα μάτια μου, ψάχνω με την καρδιά.

Ψηλαφίζω το κενό, απλώνω τα χέρια μου, ανοίγω την αγκαλιά μου
ίσως βρω κάπου εκεί έξω, έστω και τυχαία ένα χέρι που να ταιριάζει
μόνο με το δικό μου χέρι, μια αγκαλιά που να εφαρμόσει ακριβώς στη δική μου,
ίσως βρω επιτέλους το βορρά μου...

Trust me,  show me what you hide from everyone else,
tell me all the words that you wanted to say, but never dared to speak out.
Share your most inner thoughts with me,
nothing is too little or too insignificant, i want to know you inside out.
The most horrible moment, the most pleasant memory,
your worst fear, your biggest desire.
I am here for you, as a friend, as a lover,
don't be afraid to open up to me, i will be your refuge, your haven,
your cove of tranquility and your sea of pleasure,
give me all the parts of you that you hate and i 'll turn them into love.

Ψεύτικες λέξεις, δανεικές φιλοσοφίες, κλεμμένες ζωές. Πόσους ανθρώπους νομίζεις ότι εξαπατάς με τα κούφια λόγια σου; Σε πόσες καρδιές νομίζεις ότι μπαίνεις προβάλλοντας τα δήθεν αληθινά αισθήματα σου; Πόσα ψέμματα μπορείς να ταΐσεις την μαύρη ψυχή σου χωρίς να νιώσεις την αλήθεια να συστρέφεται και να αντιδρά στα σωθικά σου;
Όλοι οι ιστοί απάτης που μπλέκεις γύρω σου μια μέρα θα γίνουν φυλακή  και δε θα μπορείς πια να ξεχωρίσεις την αλήθεια από το ψέμα. Αυτή θα είναι η καταδίκη σου, ο χαμός της ειλικρίνειας από τη ψυχή σου, θα κρύψει το φως και θα χαθείς σε μια χαράδρα σκότους και φόβου. Θα έχεις χάσει όλα τα άτομα που σ' αγάπησαν και που σου άνοιξαν την καρδιά τους πραγματικά, αφού κατάλαβαν ότι είχες μια διαφορετική πλαστή προσωπικότητα για τον καθένα, μια μάσκα που έκρυβε μόνο ανακρίβειες και απάτες. Και η μοναξιά θα γίνει το θεριό που θα σου τρώει την καρδιά, αφού ποτέ δεν έκατσες να μιλήσεις με τον εαυτό σου, να τον γνωρίσεις, να τον ανακαλύψεις, να τον πλάσεις, να τον κτίσεις, να τον αγαπήσεις, να τον αποδεχτείς. Θα έχεις μια άβυσσο στα στήθια που δε θα μπορείς να γεμίσεις με τίποτα, γιατί τίποτα δε μπορεί να χορτάσει το θεριό που ζει μέσα σου. Αφού δεν εκτίμησες ποτέ τους ανθρώπους που σου δόθηκαν, τις απλές καθημερινές χαρές της ζωής, τις αυθόρμητες αγκαλιές, τη βροχή, τη θάλασσα, θα μείνεις μόνος εσύ και το θεριό σου σε μια σκοτεινή σπηλιά στην πιο απόμακρη γωνιά του μυαλού σου, να φτιάχνεις καινούρια ψέμματα για να καθησυχάσεις τη διάτρητη ψυχή σου.