Σε κοιτάω και αναριγώ.
Με πλησιάζεις και τρέμω.
Θέλω να σ' αγγίξω πάση θυσία,
αλλά δεν έχω καμιά δικαιολογία.
Χαμογελάς και ανταποδίδω άμεσα,
με κοιτάς και χάνομαι, χαμογελώ και κοιτάω το πάτωμα.
Και σε ξανακοιτώ να δω εάν πρόσεξες ότι το βλέμμα σου με κάνει να κοκκινίζω.
Σε θέλω, δε ξέρω αν πρέπει, δε ξέρω αν είναι σωστό, δε ξέρω αν με θες κι εσύ,
αλλά σε θέλω πολύ.
Η αύρα σου με μαγνητίζει,
το κορμί σου με κολάζει.
Η ματιά σου με έχει δέσει με ξόρκια ανείπωτα και δεν βγαίνεις από το μυαλό μου...

Ήμουν εύθραυστο παιδί,
ευαίσθητη έφηβος,
ρομαντική φοιτήτρια.
Και μετά έγινα δυνατή γυναίκα και ατρόμητη μάνα.
 Και όλοι οι επόμενοι μου εαυτοί ήρθαν να αγκαλιάσουν όλους τους προηγούμενους μου εαυτούς για να δημιουργήσουν το σημερινό προστατευτικό μου περίβλημα.
Και μπροστά σε όλους είμαι ανυπέρβλητη και ανεξάρτητη και κουράστηκα...
Θα ήθελα τουλάχιστον μπροστά σου να σου δείξω το εύθραυστο παιδί και την ευαίσθητη έφηβο αλλά δε μπορώ...
Θα ήθελα όταν έρχεσαι να με πάρεις αγκαλιά και σε διώχνω, να επιμένεις, όταν σε σπρώχνω να με σφίγγεις πιο δυνατά και κράτα με εκεί μέχρι να σπάσουν τα τσιμεντένια φύλλα που καλύπτουν τον πυρήνα μου...
Μη φοβηθείς τους δαίμονες που θα ξεπηδήσουν από την άβυσσο της ψυχής μου, είναι και αυτοί μέρος της ύπαρξης μου...
Άσε με να ξεγυμνώσω το είναι μου μπροστά σου, κι αν αντέξεις το σκοτάδι μου, μη φοβηθείς το φως μου...

Κι αν πονάς κι εσύ,
τότε ξέρεις πως νιώθω κι εγώ,
κι αφού ξέρεις,
γιατί με πονάς περισσότερο;
Γιατί δε θέλεις να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον, να συγχωρέσουμε ο ένας τον άλλον, να σταματήσουμε τη μάχη και να δούμε αν σώζεται ο πόλεμος;

Τα μάτια μου σου λένε ότι δε μπορεί να σου πει το στόμα μου. Λάμπω όταν πέφτει το βλέμμα σου πάνω μου. Το χαμόγελό μου σου λέει ότι δε μπορεί να σου πει η φωνή μου. Τα χέρια μου σ' ακουμπούν σπάνια αλλά είναι φορτισμένα  με όλα όσα θέλει να σου πει το κορμί μου. Νιώθω τόσο άγχος γύρω σου που δυσκολεύομαι μερικές φορές να σε κοιτάξω στα μάτια, παρόλο που το μόνο που θέλω να κάνω είναι να χαθώ στο πράσινο της ίριδας σου. Το μπάσο της φωνής σου ζεσταίνει την καρδιά μου και γλυκαίνει την ψυχή μου. Μου λείπεις ακόμα κι όταν είσαι κοντά μου, αφού δε μπορώ να σε πάρω αγκαλιά, να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς σου και να σε κρατήσω μέχρι να γαληνέψει η καταιγίδα που βράζει μέσα μου.

Θέλω να γράψεις με τη γλώσσα σου στο σώμα μου το δικό σου χειρόγραφο.
Να εξερευνήσεις το κορμί μου με τα δάχτυλα σου μέχρι να φτιάξεις το δικό σου χάρτη.
Να γεμίσεις κάθε χαράδρα μου με τα φιλιά σου και κάθε σου ανάσα να σβήσει τα ίχνη των άλλων μέχρι να μείνουμε μονο εμείς.

Οδηγώντας στην ομίχλη νωρίς το πρωί σκεφτόμουν εσένα....
Σκεφτόμουν την κουβέντα μας για το πως και οι δυο μας αγαπάμε την ομίχλη,
που τα κάνει όλα να φαίνονται παραμυθένια, μυστηριώδη και καλύπτει τα πάντα με ενα ημιδιάφανο πέπλο μαγείας...
Πιστεύω ότι όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε εμείς οι δυο, είμαστε βαθιά ρομαντικοί. Θαυμάζοντας την ομίχλη που με μαεστρία καλύπτει αυτά που κατά τα άλλα είναι φανερά, έτσι κι εμείς κρύβουμε τους πραγματικούς μας εαυτούς από τους άλλους
γιατί φοβόμαστε να αποκαλυφθούμε εντελώς. Αλλά όπως συμβαίνει και με την ομίχλη, έτσι κι εμείς την κατάλληλη στιγμή θα βγάλουμε το πέπλο που μας καλύπτει και θα δείξουμε ο ένας στον άλλον την πραγματική μας μορφή, τα αληθινά μας συναισθήματα, τα πιο βαθιά μας"θέλω"....

I don't want to think anymore,
I don't want to feel anything,
I wish for my mind to go silent
and my heart to go numb.
I want a quiet lake to look at,
a cloudy sky embroidered with
threads of sunlight and a
breeze so that the tree leaves may
whisper poems to my torn soul.
I want to lay on the grass,
take in the sky and just be lost in time
and space, as the sunbeams caress
my face and the sound of the water
calms the tempest brewing inside of me.