Πώς  μπορούν  να διασταυρωθούν δύο  παράλληλοι   δρόμοι;
Πώς  μπορούν  να συναντηθούν  δύο  νησιά;
Πώς  μπορεί  ο ήλιος  να σμίξει με το φεγγάρι;
Μονάχα  η μοίρα  μας ξέρει  αν είναι  γραφτό
να παρεκκλίνουν δύο  ευθείες  της πορείας  τους.
Αν ένα  σεισμικό πάθος μπορεί  να κάνει  δύο  νησιά  να συγκρουστούν.
Μια έκλειψη  να φέρει  τον ήλιο  κοντά  στη σελήνη.
Μόνο  ένας  κοσμογονικός έρωτας
θα μπορούσε  να μας φέρει  κοντά και αυτόν ζήσαμε...
Αλλά  και πάλι,  αυτά  τα βίαια και γεμάτα  εντάσεις  φαινόμενα
διαρκούν  πολύ  λίγο, γιατί  κάτι τόσο  δυνατό,
δε θα μπορούσε  να έχει  διάρκεια  χρόνου, θα ήταν  καταλυτικό...
Έτσι  κι εμείς  αγάπη  μου, σαν σεισμοί, σαν κομήτες,
σαν διάττοντες  αστέρες, τόσο  ζήσαμε,
τόσο καταστροφικά, διαλύοντας ο ένας  τον άλλον
ώσπου δεν αφήσαμε  τίποτα  πίσω μας πια...

Όταν μια μέρα μ' αγκαλιάσεις και κρατήσεις στα χέρια σου
το κουφάρι του εαυτού μου, θα τρομάξεις.
Όταν με κοιτάξεις στα μάτια και τα δεις θαμπά,
χωρίς ίχνος ζωής, θα κλάψεις.
Όταν δε μείνει τίποτα πια από μένα,
παρά μόνο η σκιά του ανθρώπου που ήμουν κάποτε,
θα λυγίσεις.

Θα λυγίσεις, γιατί μόνο τότε θα καταλάβεις ότι έφυγα
από δίπλα σου και η ευθύνη θα βαραίνει και τους δυο.
Αφού εσύ με άφησες να φύγω, κι εγώ αποδεχόμενη τη μοίρα μου,
με το κεφάλι σκυφτό, χάθηκα στην αφάνεια μιας ύπαρξης χωρίς αγάπη...

Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε,

δε θα τολμήσω να σε κοιτάξω στα μάτια. 

Δε θα ακούσω τον ήχο της φωνής σου,

δε θα αφήσω τις λέξεις σου να αγγίξουν το μυαλό μου.

Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε,

δε θα ανοίξω τα χέρια μου για να σ'αγκαλιάσω,

Δε θα σε πλησιάσω,θα μείνω μακριά σου.

Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε,

αν χαθώ στα μάτια σου,

αν μαγευτώ από τις λέξεις σου,

αν σε πάρω αγκαλιά ακόμα μια φορά,

δε θα αντέξω να σε αποχωριστώ ξανά...

Όταν  συναντηθούν οι ματιές  μας
και νιώσεις το βλέμμα  μου να σε διαπερνά,
τότε  θα αποκαλυφθεί  το πάθος  μου για σένα.
Όταν  τα ακροδάκτυλα σου ακουμπήσουν το πρόσωπό  μου
και τα χείλη μου προσκυνήσουν τα δικά  σου,
τότε  θα σβήσει  ο ήλιος
και το φεγγάρι θα μας λούσει με τις χλωμές ακτίνες του.
Όταν  τα χέρια  σου  κάνουν το γύρο του κορμιού μου
και τα χέρια μου το γύρο του δικού σου,
τότε η νύχτα θα φωτιστεί από την αστροφεγγιά.
Όταν  παραδεχθείς στον εαυτό  σου  τα συναισθήματά σου για μένα,
τότε  θα βγεις από  τις σκιές  της μέρας,
θα περάσεις  στο μυστηριώδες φως της νύχτας,
θα χαθείς  μαζί  μου στην απύθμενη δίνη των αισθήσεων...

Δεν ξέρω  τι είναι  αυτό  που ψάχνει
η καρδιά  μου και δεν ησυχάζει ποτέ...
Δεν ξέρω  τι είναι  αυτό  που στροβιλίζεται
γύρω του το μυαλό  μου και δεν  μπορεί να το πιάσει...
Δεν ξέρω  τι είναι  αυτό  που ποθεί  η ψυχή μου
και δακρύζει  καθημερινά μα δεν μπορεί  να το 'χει...
Ξέρω  όμως  μάτια μου ότι  αν ήσουν  εδώ,
δε θα βασανιζόταν το είναι  μου προσπαθωντας να φτάσει  το άφταστο,
θα ήσουν  πλάι  μου και θα ήταν  αρκετό....

Silent, still and empty  of all thought,
I stare blankly into  space.
I feel as if in a trance,
somewhere between reality and dream.
I see everything I want and cannot reach.
Unable to move, in a comatose  state,
I am tortured by images i produce, unwillingly taunting  myself,
showing me all i want and cannot have.
I break me every day,
I hate me more than anyone
has ever hated me.
And then, I try to put me back together
and forgive me.
Day in day out, again and again,
amidst an endless repetitive loop,
trapped in a vicious cycle I create,
no beginning no end, only non stop
consecutive circular movement...

Γιατί το ήξερα αγάπη μου ότι το "θέλω" σου
δεν ήταν αρκετά δυνατό για να νικήσει τις αναστολές σου.
Το ήξερα πριν ακόμα το υποψιαστείς ότι δε θα ερχόσουν.
Το ένιωσα πριν καν σχηματιστεί η ενοχή στο μυαλό σου,
ότι θα παγώσουν τα βήματα σου και δε θα έφτανες ποτέ σ' εμένα.
Γιατί για κάποιο περίεργο λόγο, πάντα υπερνικά η λογική του συναίσθηματος,
ο νους επί της καρδιάς, το "πρέπει" επί του "θέλω"......